Evcil sığırlar Bos cinsine ve taurus  ve  indicus  türlerine  aittir . Angus, Hereford, Holstein, Shorthorn ve Simmental gibi tüm İngiliz ve Avrupa sığır ırkları  taurus  türüne aittir. Brahman ve Africander gibi tropikal ülkelerin kambur sığırları  indicus  türüne aittir. Bunlara Zebu veya "kulaklı" ırklar da denir.

Bir birey boğa, inek, düve, boğa veya buzağı olarak adlandırılabilir. Bu terimler bir hayvanın cinsiyetini, yaşını ve üreme durumunu ifade eder. Buzağılar, 1 yaşında veya daha küçük olan her iki cinsiyetten sığırlardır. Boğalar, herhangi bir yaştaki sağlam erkek sığırlardır, oysa düve terimi hadım edilmiş erkek sığırları ifade eder. Düve, henüz buzağısı olmamış bir dişidir ve inek, en az bir buzağısı olan bir dişidir. Çoğu türde, boğa inekten çok daha büyüktür. Irklar boynuzsuz (genetik olarak boynuzsuz) veya boynuzlu olabilir. Hem erkek hem de dişi vahşi sığır türlerinin boynuzları vardır ve boğanın boynuzları ineğin boynuzlarından daha büyük ve kalındır.

Sığırlar, insanlardan farklı olarak panoramik görüşe sahiptir, yani başlarını oynatmadan etraflarındaki her yeri görebilirler. Ancak derinlik algıları yalnızca küçük bir ileri görüşte odaklanır. Bu, bir ineğin sizi yanında dururken görebilmesine rağmen, gerçekte ne kadar yakın veya uzakta olduğunuzu yargılayamayacağı anlamına gelir. Bu, bir ineğin, bir süredir görüş alanında olsanız bile, yaklaşıldığında neden ürkebildiğini açıklayabilir.

Üç çeşit sığır vardır:

• Çift amaçlı sığırlar hem et hem de süt üretimi için seçilen ırklardır. Bunlar arasında Milking Shorthorn, Red Dane, Red Polled, Dexter ve Pinzgauer bulunur. Bu sığırlar genellikle çoğu et ırkından daha küçüktür ve çoğu süt ırkından daha az süt üretir.
• Sığır eti sığırları öncelikle et üretimi için yetiştirilmiş ve seçilmiştir ve birçok ırk özel koşullar için geliştirilmiş veya uyarlanmıştır. Kuzey Amerika'da 60'tan fazla sığır eti ırkı vardır. Angus, Hereford ve Polled Herefords en yaygın olanlarıdır. Sığır eti sığırları fiziksel olarak süt sığırlarından farklıdır; daha geniş, daha ağır yapılı gövdeleri ve daha kısa boyunları ve bacakları vardır.
• Süt sığırları, öncelikle süt üretmek için geliştirilen ırklardır. Kuzey Amerika'nın başlıca süt sığırı ırkları arasında Holstein-Friesian, Guernsey, Jersey, Ayrshire, Brown Swiss ve Milking Shorthorn bulunur. Holstein-Friesian en büyük ırktır ve en fazla süt hacmini üretir. 2008 yılında, ABD'deki ortalama bir süt ineği yaklaşık 20.461 pound süt üretti. Tek tek inekler bu ortalama miktarın birkaç katını üretebilir. Süt inekleri genellikle beş veya altı yıl boyunca süt üretir, ancak bazıları 20 yaşına veya daha sonrasına kadar süt üretmeye devam eder. Süt inekleri yalnızca gebe kaldıktan sonra bir meme geliştirir ve süt üretir.

Modern evcil sığırlar tek bir erken atadan evrimleşmiştir: auroch. Son auroch'un 1627'de Polonya'da öldürüldüğüne inanılmaktadır. Erken dönem sığırlar sahiplerine et, süt ve iş gücü sağlamıştır. Birçok kültürde sığırlar, hayvanların parasal değerinin çok ötesinde manevi, ekonomik veya politik öneme sahiptir.

Sığırlar geviş getiren hayvanlardır; karmaşık, dört bölmeli mideleri bitki materyalini sindirmelerini ve enerjiye ve vücudun önemli "yapı taşlarına" dönüştürmelerini sağlar. Saman, mısır, soya fasulyesi, ot, buğday ve silaj (fermente yem) yerler. Düşük kaliteli veya verimsiz meralardan faydalanabilirler ancak çevreye zarar vermemek için uygun şekilde yönetilmeleri gerekir.

Bu otçulların diyeti genellikle saman veya kaba yemden (toplam kuru maddenin %80 ila %90'ı), tahıl, vitamin ve mineraller içeren ticari yemden ve sudan oluşur. Sığırların uygun şekilde beslenmesi karmaşık olabilir ve bilimsel bilgi, yaratıcılık ve iyi yönetimin bir kombinasyonunu gerektirir. Tek bir ineğin, buzağının veya boğanın beslendiği yem miktarı ve türü, ne kadar ağırlığa sahip olduğuna, kaç yaşında olduğuna, bir ineğin ne kadar süt verdiğine ve gebelik döngüsünde nerede olduğuna bağlıdır. Sığırlar günde yaklaşık altı saat otlayarak ve sekiz saat de geviş getirerek geçirirler.

Evcil sığırlar sosyal hayvanlardır ve sürü adı verilen gruplar halinde yaşarlar.

Dişiler yaklaşık 1 yaşındayken cinsel olgunluğa erişirler ve genellikle ilk buzağılarını 2 yaş civarında doğururlar. Üreme, dişi yaklaşık 12 yaşına gelene kadar devam edebilir ve yıl boyunca gerçekleşebilir. Kızgınlık (östrus), bir ineğin veya düvenin cinsel olarak alıcı olduğu ve bir yumurtanın bırakılmak üzere olduğunu işaret ettiği zaman dilimidir. Normalde her 18 ila 24 günde bir gerçekleşir. Bir dişinin ayakta kızgınlıkta olduğu ortalama süre yaklaşık 12 ila 18 saattir. Ayakta kızgınlıktaki bir dişi, erkeklerin ayakta dururken üzerine çıkmasına izin verir. Yumurtlama, ayakta kızgınlığı takip eder. Üreme doğal veya yapay tohumlama yoluyla olabilir.

Genellikle, dokuz aylık gebelikten sonra bir buzağı doğar. Doğum genellikle iki ila dört saat sürer ve buzağı önce ön ayakları olacak şekilde başı bacaklarının arasına sıkışmış şekilde çıkar. Bir ineğin ara sıra ikizleri olabilir. İkizler bir erkek (boğa) ve bir dişiden (düve) oluşuyorsa, düve buzağı genellikle kısırdır (freemartin düve olarak adlandırılır). Freemartin düvelerde kısırlık, gelişmekte olan erkek buzağıdan hormon veya hücre transferi nedeniyle oluşur ve dişinin üreme kanalının az gelişmesine neden olur.

Buzağılar erken gelişmiştir, yani doğumdan sonraki bir saat içinde ayağa kalkıp yürüyebilirler. Bir buzağının doğumundan sonraki ilk birkaç saat içinde süt içmesi gerekir. Bu özel süte kolostrum denir ve buzağının hastalıklarla savaşmasına ve sağlıklı kalmasına yardımcı olan antikorlar içerir. İnekler buzağı doğurduktan sonraki ilk 72 saat boyunca kolostrum üretirler. Buzağılar yaklaşık 6 ila 7 aylık olduklarında sütten kesilirler.