Aynaya baktığınızı düşünün. Aslında her gün yaptığınız bir şey bu. Tereddütsüz, hiç sorgulamadan, sayısız kez, sürekli...
Böyle bir atmosferde, kendisini tüm gücüyle tırmalayan bir kaos doğmaya çalışsaydı? Bu nasıl olurdu?
Cevap : Bir soru cümlesi arayıcılığıyla. - kendisinden soru türeten başka bir soru cümlesi arayıcılığıyla.
Bir üst satırdaki kompleks cümleler bütününü hayata geçirerek anlamlandırmak istiyorum çünkü meselenin özü derin ve aynı zamanda da çok mahrem. Hepimizin bildiği üzere gerçekliğe erişim için pahalı bedeller ödemek gerekli. Bireyselliğinizi odak aldığımız noktada, bedeli ödemek için bilinçaltınızın en tekinsiz bölgesinde, açılmanız gerekiyor. Daha doğrusu bu mesele size yüzmeyi tam olarak bilip bilmediğinizi öğretiyor. - Sizi zorla suya sürükleyerek-
Korkular biçimsizdir hatta çoğu zaman çirkin. Bu yüzden korkunun sahiplendiği hiçbir olasılığın iyiliğe hizmet ettiği görülmez. İşte tam bu noktada aynalar ve onların yansıtma gücü şeytani bir maceranın içerisine çekilir ve döngüsel biçimde patolojik duygular kendilerini var etmeye devam ederler.
Korku tutarsız, amaçsız ve anlamsız değildir ( her ne kadar biçimsiz ve çirkin olsa da). Aksine, Korkunun bir sistemi vardır. Bu sistem etkileyebildikçe büyür, görmezden gelindiğinde küçülür. Aynalarınsa fiziki gerçekliği korku sisteminin nükleer bombasıdır çünkü aynaların geri yansıtma özelliklerinin etkileri bilinç tarafından yok sayılamaz. Tüm bunların ötesinde, bilincin etkilendiği bu fiziksellik size şöyle bir paranormal soru da doğurur: Aynaya baktığınızda gördüğünüz şey gerçekten siz misiniz, yoksa size benzeyen bir şey mi?
ÇÜNKÜ Aynalar, insanlık tarihi boyunca yalnızca yansıtıcı yüzeyler olarak görülmediler. Aksine, Onlar, sınırların en ince olduğu yerler olarak kabul edildiler. Gariptir, bir estetik merakın ürünü üzerinden "bu taraf ve diğer taraf" ikilemini tanıtan, menhus açmazlar yaratıldı ama “diğer tarafın” ne olduğu hiçbir zaman tam olarak tanımlanamadı.
Aslında birçok kültürde aynalar, ruhun kapısı olarak düşünülür. Bu yüzden Ölen birinin evinde aynaların örtülmesi veya kaldırılması, yalnızca bir gelenek olarak okunamaz. Aykırı geliyor olabilir fakat aynaların üstünün kapatılması, ters çevirilmesi, kaldırılması aslında doğrudan ruhun aynaya “takılı kalmasının” engellenme çabası olarak karşımıza çıkmaktadır çünkü inanışa göre ruh, bedenini terk ettiğinde en yakın yüzeye (en tanıdık olana) yönelir. -Yani kendisine.
Fakat eğer ruhun yöneldiği o yüzey bir aynaysa, o ruh için geri dönüş artık mümkün değildir. Dönüş için çırpınsa dahi, mümkün değildir. Diğer bir değişle( korku filmlerinde de çok tanıdık olduğumuz bir olgudur bu) Ruhun geri dönüşünün olmaması aynanın içerisinde takılı kalmayı, hapis olmayı ifade eder.
Tabii, bu noktada mesele artık metafor olmaktan çıkıyor. Ayna, bir nesne değil; bir eşik haline geliyor ve böylelikle kendisine has kültürel bir dinamiğin varlığını gözler önüne seren izlenimler edinmeye başlıyoruz. Bu bize örüntüsünü keşfetmeye başladığımız topluluğun kendisini hangi köke bağladığını açıktan açığa gösteren bir anahtar haline de geliyor. Bu yüzden benim için insanların kolektif davranışlarını toplamak, zamansız bir koleksiyoncu olmaktır.
Modern dünyada "old ways (kadim dinlere ait inanış biçimlerini ve ritüelleri)" “hurafe” olarak etiketlemek kolaydır. Halbuki aynaların hâlâ sayısız insanı fazlasıyla rahatsız ettiğini biliyoruz ve bunu çevremizde gözlemleyebiliyoruz. Size reddi çokta mümkün olmayan bir argüman sunmak istiyorum: Toplumlar tarafından aynalar hala fazlasıyla habis bulunuyor özellikle uzun süre ve dikkatlice bakıldığında.. özellikle gece ve gece yarısından sonra.
Sıkı sıkıya tekrarlanan davranışlar belirli bir yerden sonra kurgusallığımıza da konu oluyor. Buna kısaca yukarıda ki paragrafımda değinmiştim fakat burada konuyu daha detaylı açmak istiyorum. Doğaüstü korku filmlerinde aynalar ve tekinsizlik arasında bağ fazlasıyla detaylandırılır. Filmlerde sunulan güvenli ortamın dengesini bozmak adına atılan ilk hamle her zaman karakterin kendi yansımasıyla karşılaştığı an olarak servis ediliyor. Birçok filmde, Aynada kendini izleyen karakterin şeytaniliği fark etmesi adına bir "küçük an" yaratılıyor çünkü Aynalar her zaman paranormaliteyi fark etmek için bir maşa olarak kullanılıyorlar.
 |
Biraz orta tondan konuşmanın uygun olduğu kanaatindeyim. Bu yüzden işin bilimsel ayağını da vermeden geçmek istemiyorum. Psikolojide bu olguya dair bir açıklama var. Bilimsel verilere göre, uzun süre aynaya bakıldığında, beyin yüz tanıma sistemini “bozmaya” başlıyor. Bu da yüzün değiştiği algısını yaratıyor ve yüzümüzü gerçekten değişmiş gibi görüyoruz. Daha da detaylara girildiğinde, Gözlerin derinleştiği, hatların kaydığı, vücudun biçiminin değiştiği anlar bile olabiliyor. Bazen iş öyle farklı bir hale bürünüyor ki karşınızda dikilen yansımayı kendinize bile benzetemiyorsunuz. Dolayısıyla, "ugursuzluk hissi" kendi fiziğiniz üzerinde egemen oluyor.
Tabi yazıldığı kadar basit değil. İdraki karışık olanın kabulü gecikir. Bu sadece nörolojik bir hata mıdır yoksa beynin, görmemesi gereken bir şeyi bastırma biçiminden mi bahsediyoruz ikilemi gayet Şüpheli hale bürünüyor. - çünkü ilki anatomi, ikincisi ise psikolojidir. İlki nesnel, ikincisi özneldir.
Bu noktada son derece bilinen bir efsaneleşmiş anlatıyı referans vermek istiyorum: “Bloody Mary ve sinsi bir kontrolün maşası olan aynalar."
 |
Bloody Mary genellikle çocukca bulunur hatta Eğlenceli bir korku oyunu gibi anlatılır ama yapısı ve sistematik döngüsü dikkat çekicidir. Bloody Mary 4 aşamalı bir ritüelistik performansla ortaya çıkar:
Karanlık bir ortam -> 3 kez tekrarlanan bir isim -> bir ayna -> sabit bir odak
Yukarıdaki olay kronolojisini incelediğinizde esasen bunun bir çağırma değil, bir odaklama meselesi olduğunu fark ediyorsunuz. Nasıl? diye sorduğuzu duyar gibiyim.
ÇÜNKÜ Zihin kendine has kurallarıyla çalışır. Bu yüzden tekrarlanan eylemler karanlıkla birleşerek zihinin kendi sınırlarını gevşetmesine sebep olur ve zihin artık o noktada dışarıdan bir şey gelme ihtimalini hesaplamaya gerek duymaz. - çünkü İçeride olan şeyi yüzeye çıkartır. Ayna ise, sadece bunu görünür kılar. Belki de bu yüzden aynalar hep “aracı” olarak görülür. Onlar bir şey yaratmaz. Sadece olanı gösterir.
Geceleri aynaya bakmaktan kaçınan insanlar tanıdığınızı varsayıyorum çünkü fazlasıyla yaygınlar. Neden böyle davrandıklarının sebebini tam açıklayamazlar ama bilirler. - genellikle bir şey fazlasıyla “yanlıştır” ve bu yanlışlık büyük yıkımlara sebep olacaktır.
Bu his, çoğu zaman mantıkla çelişir çünkü rasyonel açıdan ortada fiziksel bir tehdit yoktur. Yine de zihin, fiziksel olmayan tehditleri de algılayabilir ( bir üst paragrafta bundan bahsetmiştim). - Ve bazen bu algı, görsel olandan daha güçlüdür. Bu algı insanı yönetir, biçimlendirir ve dönüştürebilir.
Şehir efsaneleri, mitolojik anlatılar, oluşturulmuş korku hikayeleri ve sayısız kaynaktan çekilebilecek ekstra argümanlarla yazımı büyütebilirim fakat İşin özünde hep 2 farklı noktaya dokunan açmazlarla baş başa kalıyoruz.
1.Belki kendimizden tıpatıp bir tane daha görmeyi fazla içselleştiremememişizdir. Eş zamanlı şekilde bizi tekrar eden bir diğer biz fikrini aklamaya ihtiyaç duyduğumuzda, sahneyi paranormal açıklamalar ve bunlara karşı geliştirilen önlemler( sistematik ve tekrar eden davranış kalıpları) alıyordur.
2. Belkide Aynaları tehditkâr buluyoruzdur çünkü aynalar yalnızca bizi göstermezler. Aynalar bizi, biz olmadan da gösterebilirler. Belki de aynadaki şey her zaman biz değilizdir. Belki de o, sadece bizim kendimiz olduğumuza inandığımız bir şeydir.
Ve bir gün, çok uzun süre bakarsak… O şey de bize bakmaya başlayabilir ve aslında biz hiç hareket etmediğimiz halde yansımamızın ettiğini görebiliriz. Belki de hepimiz( biz ve yansımalarımız) hiç hareket etmemişizdir ve etmeyeceğizdir....
Şimdi seçenekleri geçtim, düşünmeniz adına sorular bırakıyorum ve yazımı noktalıyorum:
Biz bir korku senaryosunu mu yaşıyoruz yoksa bu senaryolar bizi izleyerek mi yazıldılar?
Aynalar gerçekten dönüştürücü mü? Yoksa dönüştürmelerini umarak göz göre göre korkmayı mı seçiyoruz?
